Wanneer er bij ons op het bedrijf iemand jarig is, dan drinken we tijdens een koffiestop samen wat en trakteert de jarige op gebak. Vorige week was het weer zover. Gebak is, wat mij betreft, echter zijn onschuld al lang verloren. Ouderwets gebak waar je zonder vrees je tanden inzet, bestaat niet meer. Tegenwoordig denken bakkers aanzien te winnen door hun gebak naar eigen goeddunken op te fleuren met sterke drank, vreemdsoortige vruchten en andere eigenaardigheden. Er is nauwelijks te zien hoe het voorgezette gebakje zal smaken, terwijl dat toch de essentie van gebak is: het moet lekker smaken. Met de toegevoegde alcoholica, inlandse of exotische vruchten of alleen al krenten en rozijnen, hoef ik het niet, ik houd daar niet van. Gelukkig worden onze medewerkers goed geïnstrueerd. Neem voor Fred maar een ‘Tom Poes’, dat lust hij wel en vindt dat zelfs lekker.

Helaas, moet ik constateren dat zelfs die gepimt worden. De roze geglazuurde bladerdeeg bovenkant, met een baan slagroom er recht of diagonaal overheen, ziet er vaak nog traditioneel uit, maar de tussenlaag ‘gele room en niet anders dan gele room’ wordt al snel vervangen door slagroom én gele room. Fout dus. Dit soort combinaties brengen bij mij de rillingen over de rug. Nog erger is het wanneer de binnenzijde van het bladerdeeg wordt voorzien van jam van welke vrucht dan ook. Die weiger ik te eten.

Waarschijnlijk ben ik een eenling in de gebakswoestijn. Soms kijk ik op gepaste afstand naar uitgestalde gebakjes en vraag me af: ‘Hoe krijgen ze het door hun keel.’ Direct bedenk ik, dat bakkers hun fantasie slechts gebruiken om het hun klanten zoveel mogelijk naar de zin te maken. Ze te verwennen met de meest bizarre combinaties en de grootste meerderheid van klanten schijnt dat ook op prijs te stellen. Gewoon een mokka- of slagroompunt, is niet van deze tijd, lijkt wel. Een zandgebakje met daarover een hard laagje mokka, met desnoods een chocolade-koffieboon er bovenop, kan echt niet meer.

Vorige week was er geen eenvoudige en heerlijke Hema Tom Poes, maar wel een ouderwets lekkere mokkapunt. Fijn dat er toch nog aan mensen zoals ik wordt gedacht.

Fred Fontijn