Als diabetes-patiënt wordt je tegenwoordig in de watten gelegd. Elke drie maanden wordt ik gecontroleerd. Vaak is de uitslag goed, soms wat minder. Omdat ik regelmatig bij de dokter over de vloer komt, verwacht ik een soort huisvriend te zijn in onze huisartsenpraktijk, waar ze alles van me weten. De artsenondersteuner kent me zeker, haar zie ik dan ook vaker dan de dokter. Met de computer van de praktijk ben ik geen goeie maatjes, of dit er ooit van komt, betwijfel ik ten zeerste. De laatste keer adviseerde mijn steun en toeverlaat, de artsenondersteuner, om herhaalrecepten per computer te aan te vragen. Omdat ik met de tijd mee wil, leek me dat een goed idee. Soms zijn computers of de programmamakers echter verschrikkelijke pestkoppen.

Eerst moest ik inloggen, meestal is dat een gebruikersnaam en een wachtwoord, ook dit keer. Een fluitje van een cent. Daarna begon de ellende, er kwam een lang formulier te voorschijn, om in te vullen. Zucht, dat moest dan maar. Mijn burgerservicenummer, ziekenfonds, polisnummer en nog twee of drie andere vragen, ik wist ze niet. Toch maar klikken alsof ik alles had ingevuld, en met een licht groeiende irritatie zag ik dat mijn inschrijving was afgewezen. Onmiddellijk bedacht ik een alternatief plan, stapte in de auto en reed op mijn gemak naar het gezondheidscentrum. Drukte daar op de bel, het was vergadertijd, en wachtte op de dingen die komen zouden. De receptioniste kwam vrij vlot te voorschijn. Ik kon niet laten om tegen haar te zeggen, dat ik aan het invullen van de lijst op de computer was begonnen en tot de ontdekking kwam dat het met de auto een stuk sneller ging, om mijn bestelling door te geven. Ze verblikte of verbloosde niet en gelijk had ze natuurlijk. Hoe vaak zal ze niet iemand aan de receptie krijgen, die het allemaal beter weet? Ze kon er tegen.

Mijn recepten worden in het vervolg weer via de ‘Herhaallijn’ doorgegeven. Twee tellen werk, daar kan internet niet tegenop. Aan de telefoon heb ik nog nooit een wachtwoord hoeven geven. Heeft ook nooit de noodzaak zich voorgedaan dat ik mijn burgerservicenummer moest noemen. Maar ja, als het moeilijk kan waarom zullen we het dan makkelijk maken. Het wordt hoog tijd, dat het ‘Simplistisch Verbond’ weer wordt opgericht, dat had wel raad geweten met een herhaalrecept!

Fred Fontijn