Mijn Nederlands kan beter, toch schrijf ik iedere twee weken deze column. Het aaneenrijgen van woordjes tot een zin, lukt wel. Soms moet het echter begrijpelijker of maak ik spelfouten. Andere keren heb ik moeite waar de komma moet staan. Vaak denk ik geen seconde aan het Kofschip, terwijl het beter was van wel. Stomme fouten probeer ik te voorkomen door mijn stukjes eerst door anderen te laten lezen. Allemaal om taalverloedering te voorkomen, ik heb er de pest aan.

Aanleiding tot deze overpeinzing was het volgende dat ik op de radio hoorde. Zieken en bejaarden worden vastgebonden en dat is vernederend, echter in sommige gevallen noodzakelijk. De conclusie bij dit item was: hier moet verbetering in komen. Terwijl het volgende onderwerp al weer begon, vroeg ik me af, wat er moet worden verbeterd. Moeten die zieken en bejaarden beter vastgebonden worden, zodat ze minder snel ontsnappen of is het een verderfelijke methode die nodig vervangen moet worden door bijvoorbeeld voetangels en klemmen. Zinnen waar je alle kanten mee op kan, zoals die van genoemde conclusie, zijn een vorm van verloedering. Een ander voorbeeld uit de media. ‘Man 13 jaar zonder rijbewijs’, luidde een kop. Tja, denk ik dan bij mezelf: ‘Bij mij heeft het 18 jaar geduurd dat ik zonder rijbewijs was en toen ik wel mocht, heb ik eerst mijn scooterrijbewijs gehaald’. Misschien is die man ook wel boven de achttien en heeft hij helemaal geen motorvoertuig, dan hoeft hij ook helemaal geen rijbewijs.

Van taalverloedering is bij Remco Campert geen sprake. Hij maakt hele mooie zinnen, die ik met plezier lees. Nog maar een jaar. Daarvoor sloeg ik de heer Campert’s columns over. Allemaal de schuld van een boekje dat ik vijftig jaar geleden las: ‘Het leven is verrukkulijk’. Ik vond er toen niks aan. In het najaar wordt dit boek opnieuw uitgegeven en is het gratis te verkrijgen bij bibliotheken. Ik zal en moet het hebben en weet nu al dat ik er nu wel van zal genieten. In 1961 was ik er nog niet aan toe. Als bij de verschijning van Campert’s boek de verloedering mij maar niet te pakken heeft!

Fred Fontijn