Afgelopen zaterdag was ik uitgenodigd in Beilen, bij ‘Het Huus van de Taol’. Vanaf 10.00 uur werd daarvandaan ‘Hemmeltied’ uitgezonden, het zaterdagochtend programma van RTV Drenthe. In dit programma zit altijd een zogenoemde ‘nei Drent’, zelf noem ik dit ‘import’. Dit keer was ik het slachtoffer, waarschijnlijk moesten ze wel, zoveel alternatieven zijn er waarschijnlijk niet. Hoeveel westerlingen zullen vrijwilligerswerk doen bij een Drentse streektaal-organisatie. Ik ken er geen. Dankzij training in mijn eerste Hoogersmildiger jaren, versta ik het Drents uitstekend. Sterker nog, ik lees het ook zonder al te veel moeite en dat vinden ze bij Het Huus nogal bijzonder. Door de jaren heen is namelijk gebleken dat het al heel moeilijk is om Drenten aan het lezen van hun eigen taal te krijgen. Alles bij elkaar zal ik inmiddels een stuk of dertig boeken in de streektaal hebben gelezen. Natuurlijk is er wel eens een zinnetje bij dat ik moet herlezen omdat ik het niet direct snap, maar bij boeken van bijvoorbeeld Tommy Wieringa (in het Nederlands), heb ik dat ook. Zo bijzonder is dat niet.

Bijzonder was wel de openingsvraag van Hennie Kuijer: ‘Heb je het tot nu toe kunnen volgen?’ Het zal wel een retorische vraag zijn geweest. Helaas ben ik niet in staat om met een microfoon voor mijn neus een gevat antwoord te geven, die dingen maken mij nerveus. Een echte Amsterdammer ben ik allang niet meer, het werd dan ook een braaf praatje. Dat ik boeken lees in het Drents kwam niet aan bod. Bij een voorpraatje op het interview, leek dit juist een belangrijk item te worden. Wat ik me kan voorstellen, want de gastvrije organisatie van deze ochtend wil dat elke Drent wel ten voorbeeld stellen. Daarom herhaal ik dit voor de inwoners van Midden-Drenthe hier nog maar eens.

Ook werd mij gevraagd waarom ik het westen ‘ontvlucht’ ben. ‘Om de drukte op de wegen, het gehaaste, en dat niemand meer weet wie de buren zijn’, gaf ik als antwoord. Onderweg naar Beilen werd ik daar nog eens op gewezen: hier is dat gelukkig anders. In Amsterdam of andere westelijke steden, zie je niet zo gauw groepjes mensen met elkaar de kerstverlichting opruimen. Alleen al niet vanwege het feit dat men er niet aan denkt om gezamenlijk feestverlichting aan te brengen! Gelukkig dat ik in Drenthe woon...

Fred Fontijn