Wie een mening heeft en deze dan ook nog eens een in de krant publiceert, kan reacties verwachten. Zo zit ik regelmatig in de wachtkamer uit te kijken naar commentaar, maar aan de beurt kom ik niet. Nou ja, op die ene keer na, toen ik ontdekte dat er ook een digitale versie van mijn columns is en mij werd verweten dat Smildigers zeuren. Als import vatte ik dat op als een compliment, kennelijk ben ik goed geïntegreerd. Aanleiding van die anonieme reactie was mijn klacht dat Smilde er in de gemeente Midden-Drenthe maar een beetje bekaaid afkomt, met name op cultureel gebied. Volgens mij had ik het volste recht om daarover te klagen, in de voormalige gemeenten Beilen en Westerbork is nu eenmaal meer te beleven dan in Smilde. Hoe dat komt, heb ik toen uitgelegd.

Kort geleden kwam ik iemand tegen, die er naar had uitgekeken om mij terecht te wijzen. Er was dan ook geen ontkomen aan, hij kwam naast me zitten tijdens een busrit. Dom genoeg roerde ik het onderwerp ook nog zelf aan, ik kende hem als iemand die nauw betrokken is, bij diverse gemeentebrede evenementen. Nadat ik mijn ei gelegd had, vroeg hij mij of de hele kwestie niet die van de kip en het ei is. Ligt die inactiviteit wel aan het gemeente bestuur of aan de organisatoren in de anderen delen van Midden-Drenthe of ligt het misschien wel aan de Smildigers zelf. Uiteraard bleef ik bij mijn standpunt, dat Smilde regelmatig buiten de boot valt.

Waarom reageren Smildigers dan nooit op uitnodigingen, vroeg hij mij. Uitnodigingen voor het jaarlijkse Koren & Korpsen gala, het Sportgala van Midden–Drenthe en de culturele uitdag moeten het altijd zonder Smildiger deelnemers doen. Ook het afgelopen jaar bij de viering van 65 jaar bevrijding met de optocht van oude legervoertuigen kwam er geen enkele reactie vanuit Smilde. Op mijn vraag welke Smildiger organisaties de uitnodigingen kregen toegestuurd, moest mijn gesprekspartner het antwoord schuldig blijven. Misschien ligt het ook wel aan de Smildeger organisaties, misschien ook niet. Voorlopig zit ik met een probleem: ‘Was het nu de kip of het ei’. Daar zullen we wel nooit achter komen.

Fred Fontijn