Afgelopen donderdag regende het vroeg in de morgen zo erg, dat ik mij afvroeg of mijn wekelijkse tennisochtend wel door zou gaan. Positief als ik ben, kleedde ik me onmiddellijk in sportkleren. Iedere donderdagmorgen verheug ik mij er op om op ons prachtige tennispark, in alle rust mijn lichaam te pijnigen. Ouder worden komt met gebreken en dat goddelijke lijf, dat ik ooit had, begint me steeds meer in de steek te laten. Meestal worden wij daar met rust gelaten zodat onze herendubbel ongestoord gespeeld kan worden.

Een week eerder leek dit niet te lukken. Toen ik om negen uur bij de baan kwam, stonden er al veel te veel auto’s om nog van rust te kunnen spreken. Even verderop stonden zelfs rijen fietsen, van een formaat dat het ergste deed vrezen. Juist op de eerste echte lentedag bleek er een schoolklas bezig om de eerste beginselen van het tennis onder de knie te krijgen. Met grut van nauwelijks één meter hoog, dreigde mijn rustige tennisochtendje te verzanden in een luidruchtig en ergernisvol verplicht corvee. Of het nu kwam doordat mijn spel door dat lekkere weertje beter ging dan voorgaande weken, of doordat er een tennisleraar voor de groep kinderen stond, die ze de baas was, ik weet het niet. Langzamerhand werd ik steeds vrolijker en kreeg ik zelfs plezier in de klas die bezig was. Het bleek ook maar een uurtje te duren, wel kwamen er daarna nog twee andere klassen.

Drie klassen zagen wij dus met veel plezier pogingen doen om te leren tennissen. Met dank en de complimenten voor de trainer, die een gevarieerd programma had opgesteld, waardoor de kinderen geprikkeld werden met elkaar in competitie te gaan. Hieruit werd duidelijk dat tennisvereniging ’t Kyllot gouden tijden tegemoet gaat. Zowel bij de jongens als de meisjes, zaten er echte talenten tussen, in alle drie de groepen. Voor zover ik het kon bekijken zit de Smildiger tennisvereniging in de lente van een nieuwe bloeiperiode.

Fred Fontijn