Terwijl ik die ochtend de krant las, stond mevrouw Fontijn onder de douche. Het duurde dit keer langer dan normaal. Toen zij uiteindelijk tevoorschijn kwam bleek waarom. Deze ochtend bleek het tijd voor de haarverzorging. Shampoo en versteviger of een combinatie van die twee, gingen voor een fris hoofd zorgen. Na het douchen kwam het afdrogen aan de beurt en daarbij deed ze de ontdekking dat het haar nog niet was uitgespoeld, opnieuw onder de douche, dus. Hierover werd echter niet geheimzinnig gedaan. Nee, ik kreeg het verhaal in geuren en kleuren te horen. Normaal gesproken zou ik dan wat grinniken, haar een extra glimlach toewerpen en verder gaan met de krant lezen.

Het toeval wilde echter, dat ik een artikel las met als kop: ‘Stop het verval, blijf bewegen’. Mijn glimlach werd een grijns en als vanzelf kwam er, op hetzelfde moment, een citaat uit mijn mond gerold, dat de kranten ‘opmaker’ er had uitgelicht: ‘Voor je brein is het ’t slechts om op je 60ste achter de hengel te gaan zitten’. Een mooie uitspraak, nietwaar. Deze samenloop van omstandigheden zorgde er voor, dat mijn glimlach een klaterlach werd en mijn eega, deed daaraan volledig mee. Voor hetzelfde geld dacht ze, dat ik insinueerde dat zij passief, lui of nog erger dement was. Het tegendeel is eerder waar en om zo’n grapje wil ik geen mot.

Nee vissen zie ik mijn huisgenoot nog niet zo één, twee, drie doen. Veel te passief voor haar. Alhoewel boven de zestig probeert ze, net als ik trouwens, twee keer in de week te tennissen. Soms neemt dat bij elkaar wel meer dan vier uur in beslag dus nog redelijk intensief. In het artikel las ik, dat een half uurtje wandelen ook al een flink helpt. Terwijl epidemiologische onderzoeken aantonen, dat actieve ouderen 30 tot 50 procent minder kans hebben op de ziekte van Alzheimer. Me dunkt, dan is bewegen, toch een prima gezondheidsinvestering. Dat wat mijn echtgenote overkwam, was ongetwijfeld een lichte vorm van verstrooidheid. Zo niet, dan is die hele theorie waardeloos.

Fred Fontijn