Zo de kerstdagen zijn weer achter de rug. Op naar de kerst van 2010, want die staat alweer bijna voor de deur. Tegenwoordig gaat alles sneller, dan vroeger en daar ben ik niet de enige in, die dat vindt. Maar als je ouder wordt veranderen er meer dingen. Als kind verheugde ik me op sneeuw. Van grote sneeuwballen bouwden we forten, om ons tegen wie dan ook te verdedigen. Niemand viel ons aan, het was dus eigenlijk een nutteloos gedoe. Een sneeuwdag van toen duurde ongeveer een tegenwoordige week. Om maar even aan te geven hoeveel sneller alles vandaag de dag lijkt te gaan.

Zondag voor de kerst stapten mevrouw Fontijn en ik op de trein met een retourtje Amsterdam op zak. Tot Amersfoort zijn we gekomen, daar besloten we uiteindelijk maar om de trein naar Zwolle terug te nemen. Deze beslissing namen we voornamelijk, omdat via het NS omroepsysteem werd geadviseerd om deze dag vooral niet met de trein te reizen. Misschien kan Amsterdam wel bereikt worden, maar over de terugreis kregen we geen enkele garantie. Sneeuw, treinstoring en bijna kerst, maakte dat de passagiers dit allemaal goedmoedig opnamen. Er was nauwelijks een onvertogen woord te horen, helemaal niet toen de NS ook nog gratis thee en koffie aanbood. Het werd bijna gezellig op de koude, winderige stations, die we tijdens de diverse gedwongen overstappen bezochten.

Bij ons vertrek ‘s ochtends vroeg, waren de sneeuwploegen nog niet op volle kracht bezig, de straten van Smilde waren die zondagochtend nog behoorlijk glibberig. Tijdens de treinreis zagen we mannen druk bezig om de wissels te ontsneeuwen, perrons werden sneeuwvrij gemaakt en op de snelwegen, die we passeerden reden sneeuwschuivers vooraan in een lange fille auto’s. Terug in Beilen, bleek dat daar en ook in Smilde er inmiddels hard gewerkt was, om de wegen begaanbaar te houden. Petje af voor wat er al die mensen die met dit weer zo in de weer zijn. Toch blijven er azijnzeikers die daar kritiek op hebben, las ik in de krant. Nu goed, de kerstdagen zijn weer achter de rug, op naar oud en nieuw. Daarna staat de zomer al weer bijna voor de deur.

Fred Fontijn