Tijdens de wegwerkzaamheden langs de vaart is omrijden af en toe noodzakelijk. Het overkwam mij, toen ik vanuit het winkelcentrum naar de tennisbaan wilde. Bij de Polakkenbrug stonden stoplichten, voor de uitritten stonden de auto’s al bijna stil. Vanaf de Veenhoopsweg de Linthorst Homanweg inrijden was niet gevaarloos. Daarom besloot ik niet zover door te rijden, zodat mij die gevaarlijke onderneming bespaard bleef. Ik glipte de A.M. Sorgstraat in, die straat met die mooie bomen. Op mijn gemak ging ik bij het Hertenkampje langs, volgde de kromming van de weg en ging op de kruising links af.

‘Wat staan er toch veel auto’s bij de Margrietschool’, flitste het door me heen. Maar bracht mijn aandacht weer terug naar de weg, want eventuele obstakels moet je op tijd signaleren. Ik zag er één nog voordat ik bij de kerk kwam. Een niet meer zo jonge vrouw, stond met haar fiets klaar om over te steken van de Wilhelminastraat naar de Molenwijk. Last van de auto’s kon ze niet hebben, die waren er niet. Dus dacht ik nog: ‘Schiet een beetje op, want dan hoef ik niet in te houden en kachel met hetzelfde gangetje rechtsaf, op naar de tennisbaan’. Ze bleef staan en keek onzeker over haar linkerschouder of er niet iets aankwam dat haar in de weg ging zitten. Ik kwam er aan. Remde toch nog maar wat af, maar ze weigerde over te steken. Totdat ik de bocht nam, toen schoot haar voorwiel wel een halve meter voorbij de rand van de stoep.

Gelukkig ik had dit aan zien komen en met een klein rukje aan het stuur, ging ik haar zonder probleem voorbij. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik haar mij met open mond na staren. Haar hoofd schudde lichtjes over het gedrag van die wegpiraat die haar nauwelijks had gemist, die fietsers kennelijk geen voorrang geeft.

Lieve onbekende mevrouw, ik was die barbaar en schaam me nog steeds. Natuurlijk had ik vol op de rem moeten trappen, toen u na lang aarzelen toch besloot om uw recht op voorrang te nemen. Na uw hulpeloze blik en schuddende hoofd te hebben gezien, kon ik wel onder het stuur kruipen. Dat zou echter nog onverantwoorder zijn, want dan waren er nog meer medeweggebruikers in gevaar gebracht. Hierna besloot ik toch wat vaker om te rijden, want dan maak je nog eens wat mee.

Fred Fontijn