Zonder rugzak tel je tegenwoordig niet meer mee. Ik tel niet mee. Vroeger werden rugzakken bijna uitsluitend gebruikt om op vakantie te gaan. Het was toen nog slechts een zak die bovenaan met een koortje werd dichtgebonden en twee riemen waardoor de armen werden gestoken  en het ding bungelde op je rug. Klaar voor vakantie, voilla.

Tegenwoordig is het een onderdeel van een moderne outfit. Behalve voor mij, dus. Ze zijn te koop in talloze variëteiten: grote en kleine, kleuren te kust en te keur, met glittertjes voor bij een avondtoilet, vakindelingen naar ieders wens, het kan niet op. Kortom ze zijn zo gewoon geworden, dat  de dragers niet eens meer in de gaten hebben er mee rond te lopen. Aangezien de draaicirkel met of zonder rugzak nogal verschilt, ontstaan er nog wel eens onverwachte 'aanvaringen'.

Samen met mevrouw Fontijn zat ik een tijdje terug te ontbijten in een hotel. Een vlotte jonge jongen kwam binnen met…… een rugzakje. Hij dartelde, zonder eerste een plekje te hebben uitgezocht, direct richting buffet. Bij de buffetten keek hij uitgebreid om zich heen. Voor die draai had hij minimaal 1,5 meter nodig. Het lukte zonder slachtoffers te maken. Bij de kopjes ging het goed, in zijn draai naar de koffie ketel, botste hij ligt met een oudere dame, die hem verontschuldigde met een glimlach. Met in zijn hand een kopje koffie pakte hij een bordje en stevende op de broodjes en beleg af. Het kopje parkeerde hij daar even, nam een paar broodjes, kaas en worst erbij. Uitgezonderd een aantal geïrriteerde blikken, ging het goed. Het kopje werd weer opgepakt en daarvoor moest hij wel even naar voren buigen. Bij het rechten van de rug kwam er toevallig net een behoorlijk grote brede man langs vol tatoeages. Zo iemand van ‘recht door zee en niet bereid te laveren’. Een botsing was onvermijdelijk, de ravage viel achteraf gezien, nog mee.

Toen er iemand met een rollator de ontbijtruimte betrad, besloten mevrouw Fontijn en ik, dat we voldoende hadden gegeten.

Fred Fontijn