‘Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald’, luidt een spreekwoord, dat ik een warm hart toedraag. In het Dagblad van het Noorden las ik afgelopen donderdag, dat de Adviesraad voor Kunst en Cultuur Midden-Drenthe ermee kapt. Een moedig besluit, dat mij aan dat spreekwoord deed denken. Overigens vroeg ik mij al langere tijd af, wat deze raad nu precies deed. Nu zal ik er wel nooit achterkomen. Over de Stichting Podia Midden-Drenthe, dat precies hetzelfde bestuur heeft als de adviesraad, stond er niets. Helemaal werkloos zijn de bestuursleden dus nog niet.

Als inwoner van een gemeente weet je vaak niet hoe sommige dingen werken. Dat er een gemeenteraad is, die door de inwoners van die gemeente wordt gekozen, zullen de meeste mensen nog wel weten. Dat er een college van burgemeester en wethouders is, dat beleid maakt en het dagelijks bestuur van de gemeente vormt, is ook wel bekend. Daaromheen blijkt er dan nog een wazige kring van adviesraden te zijn, die in vele gevallen op duistere gronden worden samengesteld. Van democratie is dan opeens geen sprake meer. Mensen schijnen daar op persoonlijke titel voor gevraagd te worden. Een enkele keer staat er een oproep in de krant om voor een bepaalde raad te solliciteren.

Politieke kleur, verstand van het onderwerp waarvoor de adviesraad vaak gevraagd en ongevraagd moet adviseren is lang niet altijd aanwezig. Kortom, er dolen heel wat ongeleide projectielen rond in een gemeente. Soms, in positieve gevallen, geven deze raden jaarverslagen uit, waaruit blijkt waarmee ze zich in het afgelopen jaar hebben beziggehouden. In het geval van de Adviesraad voor Kunst en Cultuur, zou ik niet kunnen aangeven waar het mis ging. Had het gemeentebestuur geen vertrouwen in de raad en hield ze daarom het budget klein? Het beschikbare budget van € 15.000,- per jaar voor kunst- en cultuurbeleid lijkt mij inderdaad een lachertje. Of liep de adviesraad doorlopend tegen politieke onwil aan, zodat ze het nu eindelijk welletjes vond? We zullen er nooit achter komen.

Wel zeker is dat de gemeente voornemens was om een langlopend beleid vast te stellen. Vorig jaar mei werd hiervoor een heuse conferentie georganiseerd in Orvelte. Eind 2008 zou de gemeenteraad een voorstel ter behandeling krijgen van het daaruit voortkomende resultaat. Misschien had de adviesraad hier nog even op moeten wachten. Een daad stellen is ook een manier, met name wanneer je het idee hebt niet serieus te worden genomen. Gelukkig is de Kunstvierdaagse gewoon doorgegaan.

Fred Fontijn