Soms noem ik de historische vereniging De Smilde, waarvan ik lid ben, een winkeltje vol herinneringen. Afgelopen donderdag had dat winkeltje extra ingekocht voor een grote uitverkoop. Gelukkig niet voor niets, want er was belangstelling genoeg voor de aangeboden waar. In De Schakel, in Hoogersmilde, was een avond georganiseerd waar drie bekende inwoners werden geïnterviewd over de tijd dat ze hier opgroeiden. Zelf ben ik elders opgegroeid en kwam hier 35 jaar geleden wonen. Als geboren Amsterdammer had ik toen evengoed uit het Rifgebergte kunnen komen, vreemd volk blijft vreemd volk. Maar er ontstond vanaf het eerste moment een band en die is gebleven.

Twee van degenen die hun verhaal vertelden, hielpen ons integreren. Iepie Meintjes en Harm Oortman, beiden ondernemer, zo leerde ik ze kennen. Zij was dagelijks te vinden in de plaatselijke zelfbedieningszaak en nooit te beroerd om bij dat ‘zelfbedienen’ te helpen of van achter de kassa weg te rennen en als postbeambte op te treden. Bijna dagelijks moest ik daar zijn om in die winkel te ontdekken dat Drenten veel minder stug zijn dan ze lijken. Na de kat wat uit de boom gekeken te hebben, werden mijn vreemde fratsen als normaal aanvaard en hoorde ik er gewoon bij. Nadat ik Jannes, Iepies man, had leren kennen begreep ik dat ook wel. Wanneer je deze altijd vrolijke grappenmaker, de hele dag om je heen hebt, kan je veel hebben.

Slager Oortman, van het type ‘ruwe bolster, blanke pit’, kwam onze bestellingen regelmatig langsbrengen. Na een telefoontje kwam hij op zwierige wijze uit de auto gestapt en leverde zijn waar af. Altijd goed geluimd en met weinig woorden. Afgelopen donderdag was dat wel anders, hij zat letterlijk en figuurlijk op zijn praatstoel en voelde zich kennelijk op zijn gemak. Inmiddels in de tachtig, was de zwierigheid er wel een beetje af, zijn heup werkt niet meer zo mee.

Terwijl deze twee vertellers bezig waren, drong het tot mij door dat de Fontijnen zo langzamerhand ook deel uitmaken van de geschiedenis van Hoogersmilde. Onze beider zonen gingen in De Schakel naar de peuterspeelzaal. Waarvoor trouwens eerst nog wel geknokt moest worden want niet iedereen vond het een goed idee, dat moeders hun kinderen al zo vroeg uit huis deden. In de zaal waren heel veel bekenden, wat toch wel een beetje een ‘thuis’ gevoel geeft. Alleen kruidenier Kreuze miste ik. Wekelijks haalde hij bij ons het boodschappenboekje op. Er was toentertijd geen andere keus dan de keus van Kreuze. Hij is een paar jaar geleden ‘uut de tied gekomen’. Maar goed, zo miste ik er meer. In Hoogersmilde liggen voor mij talloze mooie herinneringen.

Fred Fontijn