Op mijn dagelijkse ochtendwandeling naar de post word ik nog wel eens verrast door een feestelijke uiting. Zoals een ooievaar die een raam binnenvliegt, of een laken dat oproept om vaak en hard te toeteren. Soms is het een meer dan levensgrote Abraham. Meestal weet ik dan niet voor wie het is, maar feliciteer het ‘slachtoffer’ in gedachten. Kortgeleden was ik nog maar net de deur uit toen ik even verderop vlaggetjes zag wapperen, met daarbij een gespannen laken. Wat er op het laken geschreven stond kon ik nog niet lezen, daarvoor kwam ik van de verkeerde kant.

Buurman Roelof, kortweg Roef, bleek vijfenzestig jaar te zijn geworden. Een hele leeftijd en dat moet gevierd worden. Of de buurman de versiering al ontdekt had, weet ik niet. Het was in en rond het huis nog rustig. Op de terugweg bleek de jarige de hem geboden aandacht wel te waarderen. Hij liep op zijn gemak in de buurt van het laken en nam het allemaal goed in zich op. En om het zijn verdere leven niet te vergeten, werd er een foto gemaakt van het feestvarken naast de tekst. Nu Roef daar toch rondliep, maakte ik maar van de gelegenheid gebruik om hem persoonlijk te feliciteren. Met de mededeling dat ik over enige tijd dezelfde leeftijd zou bereiken, probeerde ik hem nog wat te troosten. Aan Roelofs glimmende ogen te zien hoefde hij helemaal niet getroost te worden, hij was dik tevreden en verheugde zich al op de feestelijkheden van die dag. Het gebak was al besteld.

Beschilderde lakens, ooievaars, Abrahams, Sarah’s en het verzoek om toch vooral luid en vaak te toeteren, houden mijn gedachten wel eens vaker bezig. Dit uiterlijke vertoon van feestvreugde, is dat nou Drents? Volgens mij niet. Neem Roelof, een in mijn ogen typische Drent, zoals ik ze ben gaan waarderen in de loop der tijd. Ingetogen, altijd vriendelijk groetend, belangstellend, geïnteresseerd in andere mensen, zonder dat het tot nieuwsgierigheid of bemoeizucht leidt. Maar ook onafhankelijk zijn vrijheid nemend, zonder anderen tot last te zijn. Dit zijn de karaktertrekken die ik Roef en vele andere Drenten toedicht. Daar past dat uiterlijk vertoon en al die malle fratsen om iemand in het zonnetje te zetten toch helemaal niet bij? Waarschijnlijk moet ik mijn beeld over Drenten bijstellen, want ik zie die uitingen te vaak.

De volgende ochtend passeerde ik Roelof weer, er huppelde een alleraardigste Jack Russell om hem heen. Op mijn vraag of dat hondje een verjaarscadeau was, antwoordde hij: ‘Welnee, ik ben veel te veel op mijn vrijheid gesteld, daar hoort geen hond bij!’ Gelukkig maar, dan heb ik dat tenminste goed gezien!

Fred Fontijn