Regelmatig reis ik met de trein. De auto krijgt dan een dagje rust, behalve dan dat hij mij even naar het station brengt. Vanuit Smilde is het bijna even ver naar Assen als naar Beilen en aangezien de parkeervoorzieningen in Beilen beter zijn, namelijk gratis, kies ik meestal voor Beilen. Binnen twee uur sta je meestal zonder enig oponthoud in hartje Amsterdam. Een reis van hart tot hart om het zo maar eens te zeggen, want Beilen is immers het ‘Hart van Drenthe’!

Probleemloos gaat het vrijwel nooit, alleen de ene keer trek ik het me meer aan dan de andere. Op de zondag voor kerst ging de familie Fontijn op familiebezoek. Op weg naar Beilen was de vraag of er nu eens ongestoord kon worden geparkeerd. Het grote parkeerterrein dat regelmatig tot op de laatste plek gevuld is, is nu al sinds een paar maanden een chaos. In oktober werd aan een reconstructie begonnen en zoals het er die zondag bijlag, zijn ze in januari ook nog wel bezig. Gelukkig was er nog een parkeerplek te vinden en kon de treinreis aanvangen.

Het was druk in de trein, het kostte moeite om een zitplaats te vinden voor twee personen. Op een vier persoonsplek zag ik een lege bank, maar dan moest een jonge dame wel haar spulletjes van één van de banken afhalen. Met het afnemen van de gymnastieklessen op de scholen wordt het blijkbaar steeds moeilijker om de bagage in de daarvoor bestemde rekken te plaatsen. Even verderop was echter ook nog een bank vrij en dus mochten haar spulletjes blijven liggen.

In Hoogeveen stapten er nog meer mensen in en nauwelijks iemand uit. Spannend, wat de jonge dame nu ging doen. Ze weigerde plaats te maken, want er zou iemand bij haar komen zitten. Ja, ja. Eenmaal samen met haar reisgenoot, ontspon zich na Zwolle een gesprek over het asociale gedrag van mensen om haar heen. ‘Net zo asociaal als een stoel bezet houden in een drukke trein?’, kon ik niet nalaten aan haar te vragen. Ze begreep mij niet. Helaas.

Overigens, duren de werkzaamheden rond het station in Amsterdam ongetwijfeld langer dan die rond het station in Beilen.

Fred Fontijn