|
In 2001 werden in Assen de open Nederlandse kampioenschappen atletiek voor gehandicapten georganiseerd. Ik was daar professioneel bij betrokken omdat wij, voor een vriendelijk prijsje, het logo ontwierpen en als vervolg daarop het briefpapier, enveloppen en de rest van het papierwerk dat daar bij nodig was. Het was een startende stichting en ik vond het een sympathiek evenement. Bij elkaar deden er 750 atleten mee en die uit alle werelddelen kwamen. Het duurde vier dagen van donderdag tot en met zondag.
Het werk werd voornamelijk door vrijwilligers uitgevoerd, ik wilde ook wel een bijdrage leveren en meldde dit aan mijn contactpersoon, waar ik alle opdrachten mee besprak. Hij was beroepskracht die de directie voerde en reageerde enthousiast op mijn aanbod. Ik kreeg zelfs een plek in het organisatie comité als communicatie coördinator. Tot mijn verbazing kreeg ik ook nog een aardige vergoeding voor mijn werkzaamheden. Door de regelmatige vergaderingen, waar alle facetten van dit evenement aan de orde kwamen, leerde ik gaande weg wat men zoal van mij verlangde en de persoonlijke wensen van alle afzonderlijke organisatieleden, die allemaal in hun eigen discipline waren gespecialiseerd en ervaring hadden met dergelijke evenementen.
Ik verwachtte, dat het zo’n groot een belangrijk sport evenement was, dat het een kleinigheid zou zijn om in publiciteit te komen. Dat viel tegen, de media waren nauwelijks geïnteresseerd, alleen RTV Drenthe, gaf vooraf en tijdens de wedstrijden uitgebreide verslagen op radio en televisie. De dagbladen deden niets met de persberichten die ik trouw stuurde. Gehandicapte sport is geen sport bleek daar de stelling te zijn. Ook de landelijke televisie was niet van plan ruimte te bieden aan deze topsport, want in mijn ogen is het dat. Slechts de EO stuurde een cameraploeg en zond wat uit over de wedstrijden, weliswaar een week later.
Nog voor de start zocht ik contact met toen nog, Het Nieuwsblad van het Noorden en kwam daar niet verder dan een redacteur, de chefsport wilde mij niet spreken. Ik moest maar contact opnemen met de regio redactie, misschien wilde die er wel een stukje over schrijven, werd me meegedeeld. Pure discriminatie vond ik dat en stelde in de eerstvolgende vergadering voor om die krant daarvoor een proces aan te doen. Alleen al door die stap te zetten, zou er ongetwijfeld veel publiciteit komen dacht ik. Het gebeurde niet, angst was daarbij leidraad.
Inmiddels leven we in 2008 en in China zijn de Para Olympics net achter de rug. Met heel veel publiciteit in kranten en televisie, het denken over gehandicaptensport is klaarblijkelijk veranderd. Dat doet me goed, niet dat ik de illusie heb er iets aan te hebben bijgedragen. Hoewel het Dagblad van het Noorden, nu net doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, dat ze er pagina’s vol over schrijven.
Fred Fontijn
|
|
