|
Oppervlakkig gezien ben ik heel makkelijk. Kijk je wat verder, dan blijkt dat ook zo te zijn. Eigenlijk heb ik maar één mankement: ik ben een lastige eter. Ik lust niet alles. Het beperkt zich niet tot de warme maaltijd alleen. Dit komt, zeggen mensen die het kunnen weten, omdat ik als kind verwend ben. Zelf sluit ik dat niet uit, maar omdat ik niet anders gewend ben weet ik niet beter. Ook de genen spelen hierin een rol, want mijn vader at ook niet alles en mijn zus Betty, hoewel makkelijker dan ik, heeft dingen die ze beslist niet eet. Snijbonen bijvoorbeeld. Toevallig lust ik die dan weer wel, maar niet van harte.
Snoepen is me, om het zo maar te zeggen, met de paplepel ingegeven. Vooral simpele snoepjes zoals, schuimpjes, hartjes, drop en nog meer van die ouderwetse suikerproducten. Chocola is ook heel lekker, maar zodra er rum in zit en daardoor rumboon wordt genoemd, krijg ik het mijn strot niet door. Eigenlijk kunnen mijn smaakpapillen tegen geen enkele combinatie, dus ook kersenbonbons gaan langs mij heen. Er is één uitzondering en dat is de ouderwetse Tjoklat toffeereep. Heerlijk, maar die worden niet meer gemaakt, de Chocotof komt echter aardig in de buurt.
Ook bij krentenbrood heb ik de gedachte: ‘hoe komt iemand toch op het idee om in dat heerlijke brood, krenten te stoppen’. Gevulde koeken lust ik wel, maar niet van harte. Na zoveel jaar huwelijk weet mevrouw Fontijn intussen redelijk goed wat ik wel of niet lust. Vreemd vindt ze wel, dat ik zonder moeite, drie dagen achter elkaar hetzelfde eet. Als het lekker is, dan maakt mij dat niks uit. Zo eet ik wel eens op de derde dag een laatste kliekje, terwijl zij dan iets kan eten, dat ik niet lust.
Sinds een paar jaar is de oogst van onze appelbomen, de moeite waard. Naast appelmoes worden er appeltaarten gebakken. Zo eten wij vanaf eind juli tot half oktober heel wat taarten op. Zolang er geen krenten en/of rozijnen ingaan, is dat wat mij betreft geen enkel probleem. Zonde om appels weg te gooien, trouwens na de cursus vruchtbomen snoeien, die ik volgde, voel ik me ook verantwoordelijk voor de appeloogst en kan daar ook nog steeds trots op wezen. Zo hier en daar delen we appels uit, anders komen we er in om. Dat dit kan, vanwege mijn enthousiaste snoei activiteiten wordt er wel altijd fijntjes bij vermeld.
Of mijn, in vele ogen, vreemde eetgedrag van invloed is op mijn gewicht, weet ik niet. Het is wat aan de hoge kant, er kan wel iets vanaf. Al die appeltaarten, die van juli tot en met oktober, gebakken en geconsumeerd worden, kunnen daar ongetwijfeld een rol in spelen. Bij mijn ouders thuis werd er om de twee maanden, hooguit, een appeltaart gebakken, cake vaker. Beide smaakten altijd voortreffelijk en hetzelfde. Nu zit er wel eens wat variatie in de smaak, maar ze zijn wel altijd lekker en daarom eet ik telkens met veel plezier mijn puntje appeltaart bij de thee. Daar ben ik dan weer helemaal niet lastig in.
Fred Fontijn
|
|
