|
Al 24 jaar worden er in de Koepelkerk van Smilde Zomeravond orgelconcerten gegeven. Vorig jaar ging ik er voor het eerst luisteren en afgelopen woensdag was het dit jaar al weer de tweede keer. De drempel blijft hoog om een kerk binnen te stappen, zelfs al is het voor een concert. Wellicht heeft het voor mij daarom ook zo lang geduurd om eens een ‘live’ orgelconcert bij te wonen.
Ik ben orgelmuziek mooi gaan vinden, door Tuchinsky. De Amsterdamse bioscoop die we vroeger in familieverband zo graag bezochten. Daar werd of het orgel bespeeld of er was een orkest. Van beide genoot ik, maar het imposante orgelgeluid, maakte de meeste indruk op mij. Minder was het met het orgel van de Royal op de Nieuwendijk. In de weekend pauzes bespeelde daar de bekende Bernhard Drukker het orgel, terwijl op het scherm de liedteksten werden geprojecteerd. Eind jaren vijftig zong de hele zaal mee, waar mogelijk met vunzige tekstvariaties natuurlijk.
Sander van Marion speelde afgelopen woensdag. Om precies acht uur, nam hij de microfoon ter hand en zonder zich voor te stellen, vertelde hij ons over zijn kleinkinderen. Of Marion nu echt blij is met haar Sander, waag ik te betwijfelen, ik vond het een pedant mannetje die dacht dat alle aanwezigen hem wel kenden. Hij vertelde ons, dat hij met zijn kleinkinderen naar het strand was geweest, hij had zandvormpjes voor ze meegenomen, wat natuurlijk helemaal verkeerd is, want die zijn uit! ‘Toch’, vertelde hij verder, ‘liet ik ze ermee spelen. Toen er één klaar was wilde ik weten wat het voorstelde, mijn kleindochter zei dat het een schaap was. Zij herkende de vorm en vanavond wil ik dat ook u de vorm herkent, van de door mij gespeelde muziekstukken (aha, dacht ik toen, dit is de organist), daarom leg ik het u uit’. Hij deed dit helder en duidelijk, hij wist waarover hij sprak. Tijdens het luisteren, begon ik Sander steeds meer te waarderen. Ik herkende wat hij had uitgelegd en dat bleek een verrijking. Trouwens, hij speelde goed.
Voor het eerst sinds ik deze concerten bezoek herkende ik ook een paar melodiën, zelfs die herkenning droeg bij aan mijn beoordeling van de kwaliteit. Gezien het grote aantal mensen, dat dit concert bezocht was het in bredere kring al bekend en kwam ik er gewoon een beetje laat achter. Zo speelde hij bijvoorbeeld het bekende Bach werkje ‘Air’ - dat mijn generatiegenoten allemaal nog kennen van ‘Ekseption’ die er een geweldige hit mee hadden - . Hierbij klonk het orgel af en toe, alsof de pijpen rechtstreeks via lippen werden aangeblazen. Ontroerend mooi.
Het ‘Van Oeckelenorgel’ moest werkelijk op z’n tenen lopen om de organist bij te houden. Naar huislopend kwam de gedachte bij mij op, dat het toch jammer is dat kerkorgels, ‘kerkorgel’ heten. Er zijn waarschijnlijk veel mensen die deze muziek daarom nooit zullen horen.
Fred Fontijn
|
|
