|
Jarenlang ‘mocht’ ik van mijn moeder het dagelijkse brood kopen. Eerst bij de bakker aan de overkant, later op de hoek van de Coppelstockstraat. Nooit deed ik dat met tegenzin, ik zorgde er gewoon voor verliefd te worden op de juffrouw achter de toonbank. Fluitend ging ik naar haar op weg, één glimlach was al voldoende. Geduldig wachtte ik op mijn beurt. Iedereen deed gericht boodschappen, het halfje ‘Panne’ of een gesneden ‘Rotterdammer’ werd vlot aangereikt en afgerekend. Dit was door de week, zaterdags was het wat lastiger. Sommigen wilden dan nog wel eens wat gebakjes meenemen, koeken of ander lekkers, waarover dan toch wel enige tijd moest worden nagedacht. Misprijzende blikken wierpen de wachtenden elkaar toe en je zag hen de vraag denken: ‘waarom hebben ze thuis nu niet even een lijstje gemaakt’. De bakker was net als de kruidenier en de groetenman een echte toonbankzaak.
Herinneringen die al weer ver achter ons liggen. Tegenwoordig maak je dit niet meer mee. Of toch? Tijdens de jaarlijkse aardbeien tijd, leven we hier in het aardbeien paradijs. Op verschillende plekken om ons heen, worden deze ‘zomerkoninkjes’ gekweekt en rechtstreeks aan de consument verkocht. Onvervalste Hollandse aardbeien, lekkerder zijn er niet. De allerlekkerste koop je bij Sturing, langs de weg van Smilde naar Hooghalen. In hun boerderij hebben ze ruimte gemaakt voor een ouderwets winkeltje, met toonbank. Er worden nog veel meer streekproducten verkocht, zoals aardappels, jam, honing enzovoort. Ik kom er alleen voor de aardbeien. Laat dat duidelijk zijn!
Laatst ook weer, er stonden bij aankomst al een behoorlijk aantal auto’s voor de deur. Plukkers, hoopte ik, maar nee er stonden nogal wat klanten in de winkel. En onverstoorbaar achter de toonbank mevrouw Sturing, bij mijn binnenkomst vroeg zij net: ‘Welke aardappels wilt u? De Dorrees? Goed en hoeveel’? Toen de aardappels op de weegschaal lagen, besloot de klant toch maar voor die andere ‘kruimige’ soort te gaan. ‘Of niet Geert’, vroeg zij nog. Gelukkig was Geert het met haar eens. Toen was er een mevrouw aan de beurt met krukken, zij vroeg vlot om een groot aantal producten. Zelfs het afrekenen verliep van een ‘leie dakkie’, toen moest de boel bij elkaar gepakt worden en naar de auto gebracht, met die krukken lukte dat nooit. ‘Ach’, zei de dame in kwestie en keek in mijn richting’, ‘die meneer helpt me wel even’. Vrouw Sturing, pakte alles resoluut bij elkaar, toen ze mijn twijfel afgewisseld met toegeeflijkheid zag en zette alles in de auto. Intussen was een mevrouw, die nog voor mij was, nota bene achter de toonbank gekropen om de verschillende soorten aardbeien van dichtbij op hun waarde te schatten. Typisch iemand van de zelfbediening generatie. Ze schroomde niet de aardbeien uit de bakjes te halen en aan een nader onderzoek te onderwerpen, het liefst had ze haar eigen bakje samengesteld. Met één bakje en gedoe bij het betalen, verdween ze samen met haar echtgenoot uit zicht. Na gepast te hebben betaald volgde ik hen met twee bakjes aardbeien naar buiten. Ik dacht: ‘Die toonbank is een ouderwets vervelend ding. Aardbeien zijn verrukkelijk’!
Fred Fontijn
|
|
