|
Spelletjes mensen, kan je ons, het echtpaar Fontijn, niet noemen. Domino, Mens erger je niet of Monopoly, het komt er niet van. Sommige echtparen klaverjassen wekelijks bij een vereniging of in de kroeg en er schijnen er zelfs te zijn, die samen lid zijn van een Bridgevereniging en dan ook nog ruzieloos met elkaar spelen. Mevrouw Fontijn Bridged, ik niet.
Zo af en toe klaverjassen we wel eens. Twee keer per jaar organiseert de tennisvereniging een klaverjasdrive, waar we aan proberen mee te doen, maar daar komt het lang niet altijd van. Ik heb niet het geduld en ook kan ik me niet zolang concentreren. Het eerste spel speel ik meestal briljant, de tweede wordt al minder en de derde is waardeloos. Mijn instelling verbaast mezelf wel, want verliezen doe ik niet graag, maar na in de middelmoot te zijn geëindigd, drink ik zonder gewetensbezwaar een lekker biertje. Is hier sprake van degeneratie?
Maar dan is daar de vakantie. Vaste prik hoort het Scrabblespel bij onze bagage. Ooit is dit spel in huis gekomen, gekregen of zelf aangekocht, ik zou het niet meer weten. De doos is intussen zo verreist, dat er delen van zijn vergaan. Het bord zelf en de houten lettertjes voldoen echter nog steeds. Net als het blocnootje voor de puntentelling, zit er vanaf het begin in en begint al een beetje te verkleuren. Het zal nog wel een paar jaar meegaan, veronderstel ik.
Na een dag van slome rust of actieve nieuwsgierigheid naar de omgeving waarin we verblijven, het eten, de thee en een paar bladzijden lezen in het vakantieboek, is het vaste prik dat het bord te voorschijn komt. Om de beurt pakken we een letter om uit te maken wie begint. Het zijn geen vluggertjes, nee, wij spelen heel serieus. Denken langdurig na en komen daarmee tot verrassende woorden en vooral plekken waar we ze de ander het meest in de weg liggen. Fanatiek gaat het er aan toe, allebei willen we persé winnen. Verliezen is nooit de schuld van ons gebrek aan inventiviteit, maar altijd omdat we de verkeerde letters pakken.
Ons laatste spel in Frankrijk, Villegusien sur Lac, moest de beslissing brengen wie definitief winnaar werd. Ik stond er goed voor, tot mijn opponent ‘zes’ neerlegde. Met zes punten op driemaal letterwaarde, telt dat lekker aan. Toch bleef ik in het spoor. Later werd ‘zes’ ook nog ‘zesjes’, het leek wel een melkkoe. Tegen het eind stond ik licht voor en goochelde wat met mijn letters, daar ontstond zo maar ‘kind’ en omdat er ruimte was, legde ik dat achter ‘zesjes’, waardoor ‘zesjeskind’ ontstond. Aangezien ik op school nooit anders ben geweest, vond ik het een geldig woord en dankzij de bonus van ook nog eens tweemaal woordwaarde, kon ik twee en veertig punten bij mijn conto optellen. Alleen…..mevrouw Fontijn keurde het af. Gezien de stand maakte ik er geen punt van, zonder deze punten ben ik ook kampioen 2008. Het was een heel plezierige vakantie.
Fred Fontijn
|
|
