|
Het is onrustig op de arbeidsmarkt. Berichten over stakingen en acties zijn aan de orde van de dag. Eerst de onderwijzers, daarna de politie en nu weer de chauffeurs in het openbaar vervoer. Allemaal proberen ze hun doel te bereiken via ‘handjeklap’. Meestal eerst een week vol rumoer, daarna is het weer een tijdje stil. Op een rustig plekje worden de onderhandelingen voortgezet, die eerst voor alle deelnemers slecht waren afgelopen. Af en toe kruipt een onderhandelaar even uit zijn of haar schulp om de wereld te laten weten dat als het niet anders wordt, er harde acties op stapel staan.
Komt het tot een actie dan gaan de onderwijzers naar Den Haag, verzamelen zich en roepen heel hard: ‘Boe’. Het ministerie schrikt en een woordvoerder van de minister zegt dat het geen stijl is, want dit was nog lang het eindbod niet. Ondertussen besluiten de politiebonden een paar kilometer verderop een aantal topwedstrijden in het betaalde voetbal niet te begeleiden, de voetballers zijn solidair en werken ook niet. De supporters zijn de grootste slachtoffers want misdragen zij zich, dan worden ze niet eens in het cachot gegooid en daarvoor doen ze het toch.
Twee weken daarna zijn het de buschauffeurs, die laten het eerst bij een stakingsdreiging. Voor de zekerheid blijven een aantal scholieren maar vast thuis, want om voor niets op de bus te wachten is geen pretje. Terwijl de werkgevers een beetje toegeven, zitten de klassen half vol. Eén ding is zeker: alle drie de bovengenoemde beroepsgroepen hebben op uiteindelijk een betere CAO. De onderhandelingen zijn volgens de bonden succesvol verlopen en de werkgevers zijn niet verder gegaan dan dat ze al van plan waren. Iedereen is weer een poosje tevreden.
Dan zijn er ook nog columnisten, zoals ondergetekende, die het zonder vakbond moeten doen en solo het ambachtelijke ‘handjeklap’ met hun opdrachtgever aangaan. Ik sta er alleen voor wanneer ik het niet met mijn arbeidsvoorwaarden eens ben. Weliswaar stelde ik die voorwaarden ooit zelf op maar ze moesten nodig aangepast worden. Ik moest maar eens onderhandelen. Per brief stuurde ik mijn voorstel naar de uitgever van deze krant en vroeg om een flink hoger bedrag. Dat was niet zo raar, want het honorarium was tot op heden: nul, ik deed het jarenlang om ‘niet’.
Toen braken er spannende tijden aan, komt er een tegenbod of moet ik eisen laten vallen? Is geen bericht, goed bericht? Op 24 april zat er dan toch nog een brief in de bus. De strekking daarvan is dat de uitgever van mening is dat dit voor mij het juiste moment is om te stoppen, omdat hij denkt dat mijn motivatie zal gaan ontbreken en dit zijn krant niet ten goede komt. Hij bedankt mij voor mijn inzet en wil de pen aan een ander doorgeven om wekelijks in zijn krant te mogen schrijven.
Jammer, net nu ik er zo lekker inkom en mijn arbeidsvoorwaarden dacht een beetje te kunnen verbeteren.
Kortom, dit is mijn laatste column in deze krant. Dank voor uw aandacht en reacties, het was mij bijzonder aangenaam. Ik wil wel graag verder, dus wellicht komen we elkaar op een andere plek nog eens tegen.
Fred Fontijn,
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
|
|
