|
Een dag nadat in Bovensmilde een bijeenkomst van de Historische Vereniging De Smilde een overvolle zaal had getrokken, las ik in de krant dat historische televisie programma’s momenteel veel belangstelling trekken. Hiervan hoef ik niet meer overtuigd te worden, De Smilde heeft inmiddels meer dan 700 leden en de bijeenkomsten, die tot nu toe ook voor niet leden toegankelijk zijn, bewijzen dit keer op keer. Meer bewijs is niet nodig. Nederland is in de ban van de historie.
Het programma in Bovensmilde, was door de activiteitencommissie van De Smilde georganiseerd en had een simpele maar doeltreffende formule. ‘Drie personen, het liefst van boven de 60, halen hun herinneringen op’. Deze avond waren dit Kasper Bijlsma (76), Ge Bulstra (77) en Hielke Zingstra (85) en zij werden ‘ondervraagd’ door Kars Klok. Per persoon waren het gesprekjes van ongeveer een half uur, tussendoor zong het koor ‘De Biggelende Tranen’, nostalgische liedjes. Zo werd het goed gevulde avond.
Natuurlijk hangt bij deze formule erg veel af van de ‘hoofdrolspelers’, de één praat nu eenmaal makkelijker dan de ander en boven een bepaalde leeftijd is het geheugen ook niet bij iedereen evengoed meer. Aan de reacties uit de zaal te merken waren de personen goed gekozen, want herhaaldelijk klonken er kreten van herkenning of klonk er een lach. Kars had zich goed voorbereid met uitgebreide voorgesprekken. Zodoende kon hij af en toe, daar waar nodig, een ondersteunende vraag stellen. Met programma’s als ‘De Wereld Draait Door’ en ‘Pauw en Witteman’ als referentiekader, zou ik zeggen het had wat korter en sneller gemogen, maar deze vergelijking is natuurlijk niet helemaal eerlijk.
Juist omdat het, vooral achter in de zaal bij de bar, wat rumoerig werd trek ik deze conclusie. Verder had iedereen het volgens mij geweldig naar de zin. Wat tegen viel was de meezing kwaliteit, al die oude bekende liedjes zouden toch uit volle borst meegezongen moeten worden. Maar om me heen bleek, dat herinneringen met elkaar uitwisselen als veel belangrijker werd ervaren. Toen kwam nog een slot akkoord, met een flesje wijn voor de ‘helden’ van de avond.Ook de accordeonisten, de Jannen Boelens en Bakker, de gesprekslijder, de geluidsman en natuurlijk het koor doormiddel van hun dirigent werden niet vergeten.
Zo was het mooi geweest, meer hoefde van mij niet. Of misschien nog een keer ‘Zingend trekken wij nu naar buiten, varia’, bij het verlaten van de zaal? Maar nee, de aanwezigen werd nadrukkelijk verzocht te gaan staan en mee te zingen met ‘Mijn Drenthe’. Dit is het versje, waarvan sommigen denken dat dit het Drents volkslied is. Dat is het niet, maar merkwaardig genoeg was er nu wel een en al aandacht en deed bijna de hele zaal net alsof dit lied werkelijk het Drents volkslied is. Vol overgave werd het meegezongen, ik luisterde verbaasd. Verbaasd omdat zoveel mensen zo makkelijk bereid zijn om te gaan staan en meezingen! Met zoveel enthousiasme, moet een volgende keer een record gehaald kunnen worden met ‘Volksliederen zingen’!
Fred Fontijn
|
|
