|
Als kind vond ik plaatjesboeken waarin tovenaars voorkwamen prachtig. Van die echte, met een toverstaf en een grote puntmuts op z’n hoofd en een sik aan z’n kin. Meestal waren ze mager en keken met priemende ogen om zich heen. Hun bezigheid bestond hoofdzakelijk uit roeren in een grote ijzeren pot, die op het vuur stond. Twee soorten tovenaars waren er: goeie en slechte. De ‘goeie’ maakten drankjes, waar je gelukkig van werd of het genas een ziekte. De ‘slechte’ veranderden kinderen in kikkers en tuinkabouters.
Toen ik wat ouder werd, rondom tien, dacht ik dat tovenaars langgeleden echt bestonden. Zonder puntmuts en sik natuurlijk, maar wel degelijk met een kookpot of knutselend aan de allereerste verrekijker. Cherubijnen heetten de geneesheren toen, kwakzalvers waren het vaak. Op de serieuze na, die probeerden kruiden te verzamelen om mensen echt beter te maken. Via overlevering en door zelf te combineren, brouwden zij middeltjes tegen kwalen, die hielpen. Soms ging het toch fout en werden ze weer tovenaar genoemd, dan kwamen ze op de brandstapel of aan de schandpaal. Zonder hun experimenten, werd er zeker niemand beter, maar met het experimenteren gebeurde er wel eens een ongelukje.
Tegenwoordig krijgen tovenaars geen kans meer. Ze zijn er nog wel, maar worden door critici bestempeld als: ‘ongecontroleerde’ knoeiers, die onvoorspelbare risico’s nemen. Ja maar, volgens mij, wel risico’s waarmee misschien belangrijke doorbraken in de geneeskunde bereikt kunnen worden. De twijfel hierover groeide bij het lezen van een artikel in het Dagblad, met als titel: ‘Verzet tegen genmaïsvelden in het Noorden’. Het artikel meldt dat er organisaties protesteren tegen dit al dan niet gevaarlijke experiment. ‘Greenpeace en Milieu Midden-Drenthe, waarschuwen voor de gevaren en schromen niet om in het uiterste geval naar de rechter te stappen’.
Mijn twijfel komt doordat er geen argumenten worden genoemd waardoor ik voor of tegen hun standpunt kan zijn en zelf weet ik hier niet genoeg over om daar achter te komen. Zolang mij geen goede argumenten worden aangereikt, blijf ik twijfelen en angst houden, dat ze ‘mijn’ tovenaars hun gang niet meer laten gaan of misschien zelfs een heksenjacht ontketenen. Dat lijkt mij dan terug in de tijd en de vooruitgang blokkeren!
Mijn vraag is: bewaakt Greenpeace en Milieu Midden-Drenthe nu onze veiligheid? Of zijn het blinde fanatici die de vooruitgang tegenhouden? Voor mij is hierover geen duidelijkheid. Toch moet die snel komen want binnenkort staat wellicht, in de buurt van Hijken, dit (on)heil al op de akkers.
Fred Fontijn
|
|
