|
Gewoonten worden wel ontwikkeld door bepaalde gebeurtenissen. Mij overkwam dat tien jaar geleden. Sinds die tijd lees ik dagelijks de overlijdensadvertenties in de krant. Mannen lezen deze schijnbaar minder dan vrouwen, is me wel eens verteld. Daar trek ik me niets van aan, elke ochtend kijk ik even in de krant wie er in Drenthe is overleden. Vorige week donderdag kwam ik een Henk Bosma tegen. Groningen was de plaats van overlijden las ik, daar ken ik weinig mensen en mijn ogen dwaalden al weer verder. Nog net zag ik dat Smilde de geboorteplaats van Henk was in 1963. Jong nog, ging het door mij heen.
Er zijn nogal wat Bosma’s in Smilde en in gedachten ging ik het rijtje dat ik ken langs. Moest ik deze Henk kennen? Hoewel het belletje niet meteen ging rinkelen, schoot het toch al vrij snel door mij heen: de Fritterie. En daarbij: toch nu al? Niet dat ik Henk persoonlijk kende, ik wist wie hij was, meer niet. Zo’n goede klant ben ik niet, maar een enkele keer at ik wel eens door Henk gebakken frituur, toen hij dat nog zelf deed. Later was hij samen met zuurstofflessen regelmatig opvallend aanwezig. Het waarom van die flessen wist ik niet.
Totdat er op een keer een ziekenhuiskamer op de televisie te zien was met een zieke man in bed. Verzot op dat soort tafereeltjes ben ik niet, toch bleef ik even hangen. Ondanks zijn ziekte had deze patiënt praatjes voor tien en ook zag ik iets bekends en kon ik hem ook plaatsen: Henk Bosma. Hij bleek een getalenteerde wielrenner te zijn geweest en niet eens alleen volgens zichzelf. Hij vertelde over de tegenslagen die hem achtervolgden en steeds werden overwonnen. Dit gebeurde op zo’n blijmoedige manier en met de strijdlust van een fanatieke sportman. Er was dan ook geen twijfel mogelijk: hij kwam er wel weer bovenop, dat was zo zeker als wat.
Henk was erg positief, en dat na een longtransplantatie met de nodige problemen en vervolgens de revalidatie. Om daarna nog weer kanker te krijgen is niet niks. Zijn sportmentaliteit gaf hem wellicht de kracht om te blijven vechten. Huilen van het lachen en huilen van verdriet, staat er in één van de overlijdensadvertenties en door het televisieportret begrijp ik dat.
Dagelijks overlijden er mensen door leeftijd, ziekte of een ongeluk, de krant staat er vol mee. Je kan niet aan iedereen aandacht besteden. Het komt voor dat ik het wel doe en dan stuur ik een kaart. Een enkele keer ga ik naar de begrafenis of crematie, vaker echter laat ik het aan mij voorbij gaan. Ook aan Henk Bosma zou ik nauwelijks aandacht geschonken hebben, wanneer ik die uitzending niet had gezien. Iedereen beleeft het ziek zijn op zijn of haar eigen manier. Zeker is dat een positieve instelling het voor patiënt en omgeving een stuk makkelijker maakt, dat heeft wel met karakter te maken. Een bijkomende reden waarom ik dit stukje schreef is de oproep van de familie om in plaats van bloemen een donatie aan het Koningin Wilhelminafonds te doen. Een mooi gebaar, dat mij raakte.
Fred Fontijn
|
|
