|
Vorige week zondag was het weer zover. De jaarlijkse reünie met twee van mijn jeugd vriendjes. Die afspraak geeft ons elke keer de energie terug die we als jonge jongens hadden. Die energie wordt niet omgezet in lichaamsbeweging zoals een lange wandelingen of, net als vroeger, nog eens ‘diefie met verlos’ te spelen. Onze energie zorgt voor verbale krachtpatserij. In de Amsterdamse ‘jungle’ werden we daar al vroeg in getraind. Alle drie waren we daar uitblinkers in. Ad rem en gevat reageren werd een tweede natuur. Onze echtgenotes zeggen het bij iedere samenkomst weer: ‘Jullie worden weer die jongetjes van toen’. En zo is het ook, voor een dag vergeten we al onze kwaaltjes en ongemakken en kunnen we werkelijk de hele wereld aan. Zelfs zonder pillen.
Om de beurt zijn we in Purmerend, Zeewolde of Smilde, nu kwamen zij naar Drenthe. Aan ons de taak om een programmaatje in elkaar te zetten. Ondanks alles natuurlijk wel senioren bezigheden. We kozen ervoor naar het Museum Valse kunst in Vledder te gaan. Wat ik daar kon verwachten wist ik vooraf niet, maar het was geweldig. Volgens mij vermaken mensen die musea verafschuwen zich daar zelfs kostelijk. Duur is het niet en een rondleiding zit bij de prijs in. Een vrijwilliger doet dit op een plezierige en vakkundige wijze. In ons geval een dame met prachtige verhalen en anekdotes, heel vermakelijk. Of mijn vrienden al dan niet musea sceptici zijn, weet ik niet. Vermoedelijk wel, maar ondanks dat vermaakten zij zich prima. Voor de rondleidster gaf het wel wat extra gedoe, misschien kreeg ze wat meer commentaar dan normaal. Hoewel, ze zal wel wat gewend zijn, denk ik. Onze gekkigheid werd ook door de anderen in de groep geaccepteerd. In totaal waren we ongeveer met z’n tienen en we gingen in een prima sfeer met elkaar van zaal tot zaal. Picasso’s, Appels en van Gogh’s, ze hingen er allemaal. Echt of niet echt, dat is moeilijk te zeggen. In het museum werd het onderscheid gemaakt door een geel of een wit kaartje. Geel was vals en wit was echt. Niet helemaal echt, maar in ieder geval was het dan een eigen creatieve schepping in de stijl van een bekende schilder. Afijn, ik zou zeggen ga zelf maar eens kijken het is meer dan de moeite waard.
Het laatste deel van deze reüniedag bracht ons bij de plaatselijke ‘Chinees’, waar iedere zondag een uitstekend buffet klaar staat. Het was daar gezellig druk, een beetje een tegenvaller, want de rust die er heerste dreigde met onze komst toch wel wat verstoord te worden. Mijn goede naam en faam, kon daardoor op het spel komen te staan. Het was echter een ingecalculeerd risico, dat ik voor lief nam. Het eten was goed, de drank viel er lekker in en de gezichten om ons heen stonden aanvankelijk wat sceptisch, maar daarna toch duidelijk geamuseerd. Ook de luid en duidelijk pratende eigenares, stond haar ‘mannetje’. Ze liet het kaas niet van haar brood eten.
Alles bij elkaar blijkt het een ‘koud kunstje’ om gasten in de Smildeger omgeving bezig te houden. Conclusie een geslaagde dag, zonder ‘valse’ noten.
Fred Fontijn
|
|
