Wanneer herdenken van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en uitgezonden militairen alleen op 4 mei gebeurt, is dat dan genoeg? Voor de één wel en voor een ander niet. Zelf ben ik er regelmatig mee bezig en merk dat de jaren ’40 - ’45 steeds dichterbij komen. Tien jaar na die oorlog hield Koningin Juliana op 4 mei een radiorede. Met de drie hoogste klassen van mijn lagere school gingen we naar het gymnastieklokaal om naar haar te luisteren. Onderweg vroeg ik aan een klasgenoot of dit de laatste keer zou zijn, want het was allemaal toch wel heel lang geleden en de 80-jarige oorlog herdenken we ook niet meer, voegde ik er nog aan toe.

Met twee jeugdvriendjes en onze echtgenotes, gingen we een paar dagen naar Parijs. Het werden enerverende dagen. Ik had de ‘lichtstad’ al twee keer eerder bezocht, maar dit was de meest enerverende en vermoeiendste, zal wel door mijn leeftijd komen, vermoed ik. De Thalys bracht ons in ongeveer drie en een half uur vanuit Amsterdam naar het ‘Gare du Nord’ en ons hotel lag daar vlak bij. Net aangekomen, we liepen naar de vertrek- en aankomsthal, zag ik een BNer telefoneren, het was Martin van Geel, de technisch directeur van Feyenoord. Mijn schoonvader heette ook Martin van Geel, dus zei ik tegen mijn echtgenote: ‘Daar staat je neef’ en was verder van plan om door te lopen. Vriend Jan werd door mijn opmerking nieuwsgierig en vroeg wie ik zag. ‘Martin van Geel van Feyenoord’ meldde ik en aangezien Jan een trouw aanhanger van Ajax is, dacht ik dat daar de kous mee af was. Maar zo zit Jan niet in elkaar, hij herkende nu de oud-voetballer ook en wilde met hem op de foto. Het slachtoffer was nog aan het telefoneren terwijl ik het fototoestel al in mijn hand gedrukt kreeg. Hij zag ons, maar in plaats van zijn rug naar ons toe te draaien, wenkte hij om aan te geven wel op de foto te willen.

Iedere ochtend, zeven dagen in de week, is het eerste wat ik doe Radio Drenthe, aanzetten. De radio is daar zo aan gewent, dat toen ik kort geleden over wilde schakelen naar Radio 1, het moeite koste om daar te komen. De kiezer was door stof of ander ongerief behoorlijk vast geklit. Uiteindelijk lukte het dan toch. Een bekende had zich opgegeven voor de ‘Nieuws Quiz’ op Radio 1 en dat wilde ik wel horen. Elke werkdag wordt dit spel gespeeld. Aan het eind van de week wordt de ‘week winnaar’ bekend gemaakt. Mijn kennis was voor de woensdag uitgenodigd en speelde het spel bijna perfect. Tot dan toe had hij de meeste punten en moest daarom tot vrijdagmiddag in spanning blijven of hij ‘week winnaar’ werd. Ook voor mij was de spanning groot en bleef daarom op deze Hilversumse zender staan. Daarmee voorkwam ik het telkens wisselen van zender, dat zou het stof maar in beroering houden.

Nog ongeveer anderhalve maand en dan herdenken we weer de oorlogsslachtoffers. Twee minuten stilte voor de doden die vielen. Voor mij blijven het vooral de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog, waaraan ik dan denk. Anderen doen het wat breder en betrekken bij hun herdenken ook andere oorlogen. Omdat het in stilte gebeurt weten we dat niet van elkaar en dat vind ik wel goed. Vorig jaar deed ik mee aan de herdenking in Smilde in plaats van in Westerbork. Dat is zo goed bevallen, dat ik op herhaling ga. Op dit moment ligt ‘Levend Verleden’, het historisch tijdschrift van de voormalige gemeente Smilde, bij de drukker. Een nummer dat bijna uitsluitend over de Tweede Wereldoorlog gaat. Voor de oorlog had Smilde nog een kleine Joodse gemeenschap, de mensen waaruit die bestond, zijn indertijd op één na allemaal vermoord.